30 سال پس از آزادسازی مناطق از اشغال به دست ارتش آذربایجان، خطر مین در این مناطق همچنان باقی است. باکو بارها خواستار تحویل نقشه‌های مناطق مین‌گذاری‌شده در منطقه از ارمنستان شده است، اما نه از ایروان پاسخی آمده و نه در سطح بین‌المللی هیچ حمایتی پیشنهاد شده است.
عبدالله آغار، کارشناس نظامی و امنیتی ترکیه، در گفت‌وگو با Globalinfo.az گفت که خودِ مسئله بسیار دشوار است:
«به‌طور معمول، یگان‌های نظامی منظم نقشه مین‌هایی را که کار می‌گذارند تهیه می‌کنند. حتی کوچک‌ترین مین‌ها هم در آن نشان داده می‌شود. اگر ارمنی‌ها چنین کرده باشند، نقشه‌ها باید در اختیارشان باشد. به نام انسانیت، این نقشه‌ها باید قطعاً به آذربایجان تحویل داده شود. اما اگر هدفشان دشوارتر کردن کار آذربایجان باشد، ممکن است از تحویل آن خودداری کنند و از پاسخ به پرسش‌های باکو بگریزند.
ارمنستان ممکن است از این راه بخواهد از آذربایجان انتقام بگیرد. در واقع، اگر چنین نقشه‌ای وجود داشته باشد اما تحویل داده نشود، یعنی تلاش برای انتقام‌گیری در جریان است. مین‌زدایی، باور کنید، کاری بسیار دشوار و طاقت‌فرساست. این فرایندی است که می‌تواند به پیامدهای اقتصادی بسیار سنگین و تلفات انسانی بینجامد. تصور کنید، صحبت از هکتارها زمین است و شما نمی‌دانید مین کجاست. باید این مین‌ها را با پذیرش خطرها شناسایی و سپس نابود کنید. این فرایند را تیم‌های حرفه‌ای انجام می‌دهند که برای آن‌ها هم خطرناک است.
عبدالله آغار
جنبه طبیعی هم دارد. حتی اگر ارمنی‌ها این نقشه‌ها را داشته باشند، مین‌ها به مرور زمان می‌توانند جابه‌جا شوند. شرایط اقلیمی، توپوگرافی، باران و برف می‌تواند باعث این شود. بدترین حالت این است که ارمنستان با بی‌نظمی، واقعاً نقشه مناطق مین‌گذاری‌شده را تهیه نکرده باشد. چنین احتمالی هم انتظار می‌رود.
ارمنی‌ها در زمان جنگ گامی بسیار اشتباه برداشتند. آن‌ها مناطق را با تراکتورهای مین‌گذاری مین‌گذاری کردند. در جریان جنگ مین‌ها را پراکندند به این تصور که سرباز آذربایجانی خواهد آمد. ببینید، نقشه چنین مین‌هایی واقعاً وجود ندارد.»
توران رضایف
Globalinfo.az
Həmçinin oxuyun
