8 نوامبر — روز پیروزی — یکی از درخشان‌ترین صفحات تاریخ معاصر آذربایجان است. آنچه در طول جنگ 44 روزه میهنی رخ داد، رویدادهای میدان نبرد و مسیر رسیدن به پیروزی جایگاه ویژه‌ای در حافظه هر آذربایجانی دارد.
Globalinfo.az خاطرات افغان زمانوف، از جانبازان جنگ و از شاهدان زنده روز پیروزی، را درباره آغاز جنگ، رویدادهای روزهای نبرد و آن روزها به توجه خوانندگان می‌رساند.
لازم به ذکر است که افغان زمانوف با ویدیوی «دِیمَدی-دِیمَدی» که در زمان جنگ فیلم‌برداری کرد، توجه گسترده افکار عمومی را جلب کرد. این ویدیو در شبکه‌های اجتماعی با استقبال گسترده روبه‌رو شد.
در این مصاحبه از نخستین روزهای جنگ، رفتن داوطلبانه‌اش به جبهه، دشواری‌هایی که در خط مقدم تجربه کرد و نشانه‌هایی که جنگ در زندگی او برجای گذاشت سخن گفته شده است.
بخشی از مصاحبه را تقدیم می‌کنیم.
– آقای زمانوف، روز 27 سپتامبر 2020، روزی که جنگ آغاز شد، را چگونه به یاد می‌آورید؟
– پیش از آغاز جنگ، در آذربایجان حال‌وهوایی خاص در هوا بود. همه اخبار را دنبال می‌کردند و درباره آنچه می‌گذشت بحث می‌کردند.
در آن زمان با دوست کودکی‌ام اکبر علی‌اف با هم زندگی می‌کردیم. او اکنون افسر است و خدمت خود را ادامه می‌دهد. در آن دوره او را به منطقه فراخواندند و او رفت. پس از آن من نیز تصمیم گرفتم داوطلبانه بروم.
اما پیش از آن، خدا رحمتش کند، پس از شهادت ژنرال پولاد هاشیموف در باکو تجمعی در حمایت از فرمانده کل قوا برگزار شد. تمام آذربایجان به خاطر شهادت پولاد هاشیموف به پا خاست. من هم در آن تجمع شرکت کردم. تا صبح آنجا ماندیم، خواستار اعلام بسیج شدیم و به آن رسیدیم. پس از اعلام بسیج ثبت‌نام کردم.
و هنگامی که جنگ آغاز شد، من دیگر در شهرستان بودم. از آنجا هم داوطلبانه برای خدمت ثبت‌نام کردم. هم از طریق حوزه و هم با مرکز فراخوان در تماس بودم. در نتیجه داوطلبانه به جنگ رفتم.
– کسانی که در جنگ شرکت کرده‌اند گاهی تا پایان عمر نمی‌توانند صحنه‌های خاصی را فراموش کنند. آن لحظات گویی مانند فیلم از برابر چشمانشان می‌گذرد. آیا برای شما هم چنین حالاتی پیش می‌آید؟
– تنها یک صحنه نیست، صحنه‌های بسیاری وجود دارد. تا یک سال و نیم پیش برای من مشکلات جدی پیش می‌آمد. شب‌ها نمی‌توانستم بخوابم. همسرم و خدا گواه‌اند که گاهی با فریاد از خواب بیدار می‌شدم.
گذشته از آنچه در شرایط جنگ تجربه می‌شود، حتی فعالیت‌های عادی نظامی، مثلاً ایستادن روی بی‌ام‌پی و مشاهده جاده، هم می‌تواند برای انسان دشوار و پرتنش باشد. این به‌هیچ‌وجه آسان نیست.
بعدها، پس از آنکه خانواده تشکیل دادم و فرزندم به دنیا آمد، چیزهای زیادی در زندگی‌ام تغییر کرد. فرزندم گویی درمانی بود که خدا به من داد. با او آرامش یافتم، بیشتر به زندگی دلبسته شدم و قوی‌تر شدم.
اکنون تا حدی از این‌گونه تنش‌ها دور شده‌ام، اما مشکلات دیگر همچنان ادامه دارد.
برای دیدن مصاحبه کامل:
صفورا بنایوا
Globalinfo.az
Həmçinin oxuyun
