جنبش تازه‌تأسیس «Gen Z regelt! Studis» («نسل Z تصمیم می‌گیرد! دانشجویان») در آلمان قصد دارد در 20 نوامبر به اعتراضات سراسری اروپا بپیوندد و در مؤسسات آموزش عالی این کشور اعتصاب گسترده برگزار کند.
گزارش‌ها حاکی است که هدف اصلی این اقدام، توقف هرچه کامل‌تر روند آموزش در دانشگاه‌ها است.
از جمله خواسته‌های اصلی معترضان می‌توان به افزایش چشمگیر بودجه دولتی بخش آموزش، ممنوعیت قانونی انعقاد قراردادهای کاری کوتاه‌مدت با هیئت علمی، وضع مالیات بر ثروت و توقف کامل پژوهش‌های نظامی در دانشگاه‌ها اشاره کرد.
این جنبش همچنین خواستار استعفای فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان و رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU)، است.
کنعان نوروزوف، تحلیلگر سیاسی، در گفت‌وگو با Globalinfo.az گفت که در کل، در چند ماه گذشته اعتراضات در بسیاری از کشورهای اروپا ادامه داشته است:
«نیروی محرکه اصلی این اعتراضات دقیقاً دانشجویان و جوانان هستند. «اقدامات نسل Z» تنها اعتراض به تغییرات در نظام آموزشی، مشکلات اجتماعی دانشجویان و نگرانی‌های آنان درباره آینده نیست. این، بیان اعتراض به نظام سیاسی، الگوی حکمرانی و عملکرد نخبگان سیاسی موجود است که در سراسر اروپا شکل گرفته و هر روز از جامعه دورتر می‌شود.
در واقع، نکته اصلی که در اینجا جلب توجه می‌کند این است که نسل جوان دیگر مانند گذشته به نهادهای سیاسی سنتی و نیروهای سیاسی موجود اعتماد ندارد. جوانان تنها خواستار حل مشکلات اجتماعی و اقتصادی نیستند. آنان می‌خواهند در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت داشته باشند، در مسائلی که بر آینده‌شان اثر می‌گذارد حرفی برای گفتن داشته باشند و خواهان مسئولیت‌پذیری نخبگان سیاسی هستند. و مشکلاتی مانند آموزش، بیکاری، هزینه‌های زندگی، نابرابری اجتماعی و بی‌اعتمادی به آینده موجب می‌شود این نارضایتی بیش از پیش عمیق‌تر شود.
کنعان نوروزوف
مسئله این است که اروپا سال‌ها خود را به عنوان الگویی برای جهان در زمینه دفاع از دموکراسی، حقوق بشر و آزادی‌های سیاسی معرفی کرده است. اما امروز خروج جوانان در همان جوامع به خیابان‌ها و بیان آشکار اعتراضشان به نظام سیاسی موجود، پرسش‌های جدی برمی‌انگیزد. به نظر می‌رسد نخبگان سیاسی اروپا نتوانسته‌اند انتظارات در حال تغییر جامعه و خواسته‌های نسل جدید را به‌موقع ارزیابی کنند.
همه این‌ها این امکان را می‌دهد که بگوییم احتمال ادامه اعتراضات برای مدتی هم در آلمان و هم در دیگر کشورهای اروپا وجود دارد. اگر دولت‌ها به جای رفع علل این نارضایتی، تنها بر مقابله با پیامدهای اعتراضات اولویت بگذارند، این روند می‌تواند به بحرانی سیاسی جدی‌تر تبدیل شود. حتی تغییر دولت‌ها در برخی کشورها، استعفای مقام‌های عالی‌رتبه و جابه‌جایی‌های جدی میان نیروهای سیاسی نیز منتفی نیست. از این منظر، ارزیابی آنچه اکنون می‌گذرد صرفاً به عنوان اعتراضات دانشجویی درست نخواهد بود. سخن بر سر تغییر انتظارات نسل جدید از نظام سیاسی در اروپا و میزان آمادگی نخبگان سیاسی موجود برای این تغییرات است.»
توران رضایف
Globalinfo.az
Həmçinin oxuyun
